Założenie wielu wieków jest założeniem podstawowym, a także ikoną modelu ewolucyjnego. Prawie każdy podręcznik i magazyn popularnonaukowy naucza, iż ziemia ma miliardy lat.
Korzystając z datowania radioaktywnego naukowcy określili wiek ziemi na około 4,5 miliarda lat, a to wystarczająco wiele, aby wszystkie gatunki uformowały się na drodze ewolucji.1
W chwili obecnej uważa się, iż ziemia ma od 4,5 miliarda do 4,6 miliarda lat.2
Naukowcy wykorzystują datowanie radioizotopowe jako podstawową/najważniejszą metodę obliczającą wiek ziemi.
Zwolennicy ewolucji publikują datownie radioizotopowe jako wiarygodna i stałą metodę otrzymywania skończonych wieków skał i wieku ziemi.
Ta zauważalna konsekwencja w podręcznikach i mediach przekonała wielu Chrześcijan, tak że zaakceptowali oni, iż ziemia ma 4,6 miliarda lat.
CZYM JEST DATOWANIE RADIOIZOTOPOWE?
Datowanie radioizotopowe (określane także mianem datowania radiometrycznego) jest procesem oszacowywania wieku skał z rozpadu ich radioaktywnych elementów. Istnieją pewne rodzaje atomów w naturze, które są niestabilne i spontanicznie zmieniają się (rozpadają się) w inne rodzaje atomów. Na przykład uran będzie się radioaktywnie rozpadał poprzez kolejne etapy, aż stanie się stałym elementem ołowiu.
Podobnie potas rozpada się w element argonu. Ten oryginalny, pierwszy element nazywany jest izotopem pierwotnym (z ang. rodzic) (w tych przypadkach to uran i potas) a wynik rozpadu nazywany jest izotopem wtórnym (z ang. córka) (ołów i argon).
WAŻNOŚĆ DATOWANIA RADIOIZOTOPOWEGO
Bezpośrednie czytanie Pisma daje jasno do zrozumienia, iż dni stworzenia (Genesis 1) były dosłownymi dniami i ziemia ma zaledwie tysiące lat, a nie miliardy.
Okazuje się to być podstawową niezgodnością pomiędzy Biblią i wiekiem ziemi obliczonym metodą datowania radioizotopowego. Ponieważ Bóg jest Twórcą wszystkich rzeczy ( a także nauki) i Jego Słowo jest prawdziwe (?Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą? Jan 17, 17). A zatem prawdziwy wiek ziemi musi zgadzać się z Jego Słowem.
Tym niemniej, wielu Chrześcijan zamiast biblijnego punktu widzenia, przyjęło datowanie radioizotopowe podające miliardy lat jako wiek ziemi, co więcej - próbują wpasować ten czas w samą Biblię. Implikacje takiego postępowania są głębokie i wpływają na wiele części Biblii.
JAK DZIAŁA DATOWANIE RADIOIZOTOPOWE
Datowanie radioizotopowe jest powszechnie używane do oznaczania wieku wulkanicznych skał. Są to skały, które formują się, kiedy gorący, roztopiony materiał skalny schładza się i twardnieje. Do typów skał wulkanicznych zaliczamy granit i bazalt (lawa).
Skały osadowe, które zawierają wiekszość ze światowych skamielin, nie są powszechnie używane w datowaniu radioizotopowym. Te typy skał składają się z wielu wcześniej istniejących skał, które były przenoszone (głównie drogą wodną) i ponownie osadzone w innym miejscu. Na wyżej wymienione skały osadowe składają się: piaskowiec, łupek i wapień.
SEKWENCJA ROZPADU URANU DO OŁOWIU
Uran ? 238
Tor ? 234
Protaktyn ? 234
Uran ? 234
Tor ? 230
Rad ? 226
Radon ? 222
Polon ? 218
Ołów ? 214
Bizmut ? 214
Polon ? 214
Ołów ? 210
Bizmut ? 210
Polon ? 210
Ołów ? 201 (stabilny)
Uran ? 238 (.238U..) jest izotopem uranu. Izotopy są rodzajami elementu, który ma taką samą liczbę protonów, ale inną liczbę neutronów wewnątrz jądra.
Dla przykładu węgiel ? 14 (.14C) jest szczególnym izotopem. Wszystkie atomy węgla mają sześć protonów, ale mogą różnić się liczbą neutronów.
12C ma sześć protonów i neutronów w swoim jądrze. 13C ma sześć protonów i siedem neutronów. 14C ma sześć protonów i osiem neutronów. Dodatkowe neutrony często prowadzą do niestabilności, bądź radioaktywności.
Podobnie wszystkie izotopy (rodzaje) uranu mają 92 protony.
238U ma 92 protony i 146 neutronów. Jest niestabilny i będzie radioaktywnie rozpadał się najpierw w 234Th (Tor ? 234) i w końcu w 206Pb (ołów ? 206). Czasami rozpad radioaktywny może spowodować, iż atom zgubi 2 protony oraz 3 neutrony (nazywa się go rozpadem alfa). Na przykład rozpad 238U w 234Th jest procesem rozpadu alfa. W tym przypadku masa atomowa zmienia się (238 ? 234). Masa atomowa jest ciężkością atomu w porównaniu do wodoru, który mu jest przypisany.
Inny typ rozpadu to rozpad beta. W tym typie albo elektron nie jest stracony, a neutron przekształca się w proton (rozpad beta ? minus) albo elektron jest dodany, a proton przekształca się w neutron (rozkład beta plus). W rozpadzie beta całkowita masa atomowa nie zmienia się w sposób znaczący. Rozpad Th234 w 234Pa (protaktyn ? 234) jest przykładem rozpadu beta.
Zegar datowania radioizotopowego zaczyna tykać, kiedy skała schładza się. Przypuszcza się, iż gdy skała jest roztopiona, intensywne ciepło zmusza elementy izotopu wtórnego (córki) takie jak np. argon do ulotnienia się. A także zakłada się, iż kiedy skała się schładza, żadne inne atomy nie ulatniają się, a także żaden element produktu rozpadu znaleziony w skale, nie będzie rezultatem rozpadu radioaktywnego.
Wówczas proces datowania wymaga zmierzenia ile elementu ?córka? jest w próbce skalnej, a także poznania tempa rozkładu (to jest ile czasu zabiera izotopom pierwotnym, aby rozpaść się w element produktu rozpadu ? uran w ołów lub potas w argon).
Tempo rozkładu mierzy się pod względem okresu połowicznego rozpadu, który definiowany jest jako długość czasu, która jest potrzebna połowie pozostałych atomów radioaktywnego rodzica, aby się rozpaść. Na przykład: pozostały radioaktywny materiał rodzica zmniejszy się o ? w trakcie fragmentu każdego okresu połowicznego rozpadu (1 ? ? - ? - 1/8 ? 1/16). Okresy połowicznego rozpadu mierzone obecnie są bardzo dokładnie, nawet bardzo powolne okresy połowicznego rozpadu. To jest miliard lat może być zmierzony statystycznie, zaledwie przez kilka godzin. Poniższa tabelka jest przykładem różnych elementów OPR.
Rodzic Córka OPR (Okres połowicznego rozpadu)
Polon ? 218 Ołów 214 3 minuty
24 dni
Węgiel ? 14 Azot ? 14 5.730 lat
Potas ? 40 Argon ? 40 1,25 mld lat
Uran ? 238 Ołów ? 206 4,47 mld lat
Rubid ? 87 Stront ? 87 48,8 mld lat
NAUKA I PRZYPUSZCZENIA
Naukowcy korzystają z nauki obserwacyjnej, aby zbadać ilość elementu produktu rozpadu wewnątrz próbki skały i określić obecny możliwy do zaobserwowania poziom rozpadu elementu izotopu wtórnego.
Metody datowania muszą także polegać na (opierać się na) innym rodzaju nauki zwanym nauką historyczną. Nie może poddać jej obserwacji.
Określenie warunków obecnych przy formowaniu pierwszych skał możliwe jest tylko poprzez naukę historyczną. Ustalenie sposobu w jaki środowisko mogło wpłynąć na daną skałę, także podlega badaniom nauki historycznej. Nie jest możliwym aby zaobserwować, żaden z warunków wstępnych.
Ponieważ datowanie radioizotopowe korzysta z obydwu typów nauki, nie możemy dokładnie zmierzyć wieku danej skały. W chwili obecnej można także skorzystać z metod naukowych połączonych z przypuszczeniami o wydarzeniach historycznych, po to, aby oszacować wiek skały. A zatem istnieje kilka założeń, które należy uwzględnić przy datowaniu radioizotopowym.
Trzy założenia krytyczne, które mogą wpłynąć na wynik podczas datowania radioizotopowego:
1. Warunki wstępne próbki skalnej są dokładnie znane.
2. Ilość/ poziom izotopu wtórnego w próbce nie był zmieniony przez procesy inne niż rozpad radioaktywny.
3. Poziom rozpadu (OPR) izotopu pierwotnego pozostał stały od momentu uformowania się skały.
Datowanie radioizotopowe może być lepiej zrozumiane przy użyciu ilustracji klepsydry. Jeśli wejdziemy do pokoju i popatrzymy na klepsydrę z piaskiem u góry i na dole, możemy wykalkulować jak długo piasek w klepsydrze się przesypuje.
Porzez oszacowanie jak szybko piasek opada i zmierzenie ilości piasku na dnie klepsydry możemy skalkulować, ile czasu upłynęło od momentu odwrócenia klepsydry. Wszystkie nasze kalkulacje/przewidywania mogą być poprawne (nauka obserwacyjna), ale wynik może być niewłaściwy. A to z powodu tego, iż nie wzięliśmy pod uwagę pewnych założeń krytycznych/wstępnych.
1. Czy był jakiś piasek na dnie klepsydry, kiedy ja odwrócono po raz pierwszy (warunki wstępne)?
2. Czy jakikolwiek piasek dodano bądź też odjęto z klepsydry? (W odróżnieniu od otwartego ekosystemu skalnego, jest to niemożliwe dla zamkniętej klepsydry).
3. Czy piasek opadał w stałym tempie?
Ponieważ nie zaobserwowaliśmy warunków wstępnych, kiedy zaczęliśmy odmierzać czas klepsydrą, musimy poczynić przypuszczenia. Wszystkie trzy z tych przypuszczeń mogą wpłynąć na nasze kalkulacje czasowe. Jeśli naukowcom nie uda się wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkich tych przypuszczeń, podówczas datowanie radioizotopowe może okazać się błędne.
FAKTY
Wiemy, iż datowanie radioizotopowe nie zawsze działa, ponieważ możemy testować je skałach, których wiek jest znany.
W 1997 roku zespół ośmiu badaczy naukowców znany jako grupa RATE (z ang. Radioisotopes and the Age of The Earth) wyruszył, aby dokładnie zbadać założenia hipotezy powszechnie stawiane w praktyce standardowego datowania radioizotopowego (także nazywanego jako datowanie radioizotopowe pojedynczej próbki). Ich odkrycia były znaczące i bezpośrednio oddziałują na ewolucyjne daty wykazujące miliony lat.
Steve Austin, doktor geologii oraz członek zespołu RATE, miał skałę ze świeżo uformowanej (1986r) lawy..lava dome..... z Góry Świętej Heleny (datowanej na 1986 rok).
Korzystając z datowania metodą potas ? argon, świeżo uformowane skały okazały się mieć pomiędzy 0,5 i 2,8 miliona lat.3
Te wyniki pokazują jak znacząco argon (element produktu rozpadu) był obecny, kiedy skała twardniała (fałszywe jest pierwsze założenie).
Góra Ngauruhoe znajduje się na Północnej Wyspie Nowej Zelandii i jest jednym z najbardziej aktywnych wulkanów tego kraju.
Pobrano 11 próbek ze stwardniałej skały oraz obliczono ich wiek.
Wiadomo, iż skały te uformowały się z erupcji w 1949 roku; 1954 roku i 1975 roku. Próbki zostały wysłane do szanowanego, komercyjnego laboratorium (Laboratoria Geochron w Cambridge w Massachusetts).
?Wieki? tych skał różniły się od 0,27 do 3,5 miliona lat.4 Ponieważ wiadomo, iż skały te mają mniej niż 70 lat, jasnym jest, iż przypuszczenie pierwsze jest ponownie fałszywe.
Kiedy datowanie radioizotopowe zawodzi, jeśli chodzi o podanie dokładnych dat skał, których wiek jest znany, dlaczego mamy ufać mu w przypadku skał, których wiek jest nieznany?
W każdym przypadku wieki skał były znacznie sztucznie zawyżone.
DATOWANIE IZOCHRONOWE
Istnieje także forma datowania zwana datowaniem izochronowym, które wymaga analizy czterech lub więcej próbek z tej samej jednostki skalnej. Ta forma datowania próbuje wyeliminowac jedno z przypuszczeń w pojedynczej próbce datowania radioizotopowego poprzez użycie stosunków i grafów, raczej niż liczenie atomów obecnych.
Nie zależy on od początkowej koncentracji elementu córka, która jest równa zero. Technika datowania izochronowego uważana jest obecnie za nieomylną, ponieważ podobno eliminuje przypuszczenia o warunkach początkowych. Jakkolwiek ta metoda ma inne założenia dotyczące warunków początkowych i może także wykazać niezgodne wieki skał.
Jeśli metody pojedynczej próbki oraz datowania izochronowego są obiektywne i wiarygodne powinny się zgadzać. Jednak często tak nie jest. Kiedy próbuje się ustalić wiek skały więcej niż jedną metodą, może to przynieść całkiem odmienne wyniki.
Dla przykładu, grupa RATE otrzymała wyniki radioizotopowe z dziesięciu różnych lokalizacji. Aby uniknąć potencjalnej stronniczości, próbki skalne zostały zanalizowane przez kilka komercyjnych laboratoriów. W każdym przypadku, wieki uzyskane poprzez datowanie izochronowe różniły się znacząco od wieków uzyskanych metodą pojedynczej próbki datowania radioizotopowego. W niektórych przypadkach różnica ta była powyżej 500 milionów lat.5`
Dwa wnioski wyciągnięte przez grupę naukowców RATE:
1. Wieki uzyskane metodą pojedynczej ? próbki potas ? argon wykazały duże odchylenie.
2. Wyraźne odchylenie w latach znaleziono w metodzie izochronowej korzystajacej z różnych analiz ?rodzic ? córka?/ izotop pierwotny ? produkt rozpadu
Jeśli różne metody badań dają różne wieki i istnieją odchylenia wewnątrz tej samej metody, skąd naukowcy mogą poznać na pewno wiek jakiejkolwiek skały bądź też wiek ziemi?
W jednym specyficzneym przypadku dr Steve Austin z grupy RATE wziął próbki z bazaltu kardeńskiego, który jest pomiędzy najstarszymi warstwami we wschodniej części Wielkiego Kanionu. Następnie pobrał próbki bazaltowe ze strumienia lawy z zachodniej części Wielkiego Kanionu, które są jednymi z najmłodszych formacji w Kanionie. Były one analizowane przy wykorzystaniu izochronowych metod datowania; wiek 1.07 miliarda lat został przypisany najstarszym skałom, a wiek 1.34 miliarda lat najmłodszym strumieniom lawy. A zatem najmłodsze skały okazały się być starsze o 270 milionów lat starsze niż najstarsze skały!6
Czy wieki podawane w podręcznikach i periodykach naukowych są dokładne i obiektywne?
Kiedy bierze się pod uwagę założenia, a niezgodne (czyli o dużym odchyleniu, bądź też trudnymi do zaakceptowania) daty nie są pomijane, podówczas datowanie radioizotopowe może wykazać wieki sztucznie zawyżone lub też niekonsekwentne.
BADANIA DWÓCH PRZYPADKÓW
Zespół RATE wybrał dwie lokalizacje, gdzie zebrano próbki skalne po to, aby przebadać je wieloma metodami radioizotopowymi. Obydwa miejsca są uważane (prze geologów) za miejsca, gdzie można znaleźć próbki z czasów prekambryjskich (543 ? 4600 milionów lat temu).
Miejscami tymi były góry Beartooth na północnym zachodzie stanu Wyoming niedaleko Parku Narodowego Yellowstone oraz Progi Bass w centralnej części Wielkiego Kanionu w Arizonie. Wszystkie próbki skalne, całe skały oraz poszczególne minerały wewnątrz skał zostały zanalizowane przy użyciu czterech metod radiizotopowych.
Zawierały one izotopy potas ? argon, rubid ? stront, samar ? neodym oraz ołów ? ołów (Pb ? Pb). Po to aby uniknąć jakiejkolwiek stronniczości procedury datowania zostały przeprowadzone w komercyjnych laboratoriach: w Kolorado w stanie Massachustetts w USA oraz w Ontario w Kanadzie.
Aby uzyskać pewien poziom zaufania do metod użytych podczas badań, powinny one wykazać zbieżne wieki. Kiedy ma to miejsce, mówi się, iż wieki próbek są zgodne.
Dla kontrastu jeśli wiele wyników badań wieków skał, jest rozbieżnych, mówi się, że są niezgodne.
WYNIKI BADAŃ PRÓBEK Z GÓR BEARTOOTH
Geolodzy uważają, iż jednostka skalna o nazwie Beartooth zawiera niektóre z najstarszych skał w stanach Zjednoczonych z oszacowanym wiekiem 2, 790 miliona lat.
Ponizsza tabelka podsumowywuje uzyskane wyniki.
Izotopy Miliony lat Rodzaj danych
(cała skała lub oddzielne minerały wewnatrz skały)
Potas ? Argon 1,520 1. Kwarc ? minerał plagioklaz
2,011 2. Cała skała
2,403 3. Minerał Biotyt
2,620 4. Minerał Hornblenda
Rubid ? Stront 2,515 1. 5minerałów
2,790 2. Poprzednio opublikowany wynik oparty na 30 całych próbkach skalnych (1982)
Samar ? Neodym 2,886 1. 4 minerały
Ołów ? Ołów 2,689 1. 5 minerałów
Wyniki ukazują znaczną rozbieżność w wiekach różnych minerałów; oraz także pomiędzy samymi metodami izotopowymi. W niektórych przypadkach cały wiek skały jest większy niż wiek minerałów, a dla innych przypadków jest na odwrót. Wyniki badań izotopami potas ? argon różniły się od 1,520 do 2,620 miliona lat (różnica 1,100 miliona lat)
WYNIKI BADAŃ PROGÓW SKALNYCH BASS W WIELKIM KANIONIE
11 próbek skalnych z Wielkiego Kanionu zostało także przebadanych w komercyjnych laboratoriach przy uzyciu najbardziej zaawansowanej technologii radioizotopowej.
Ogólnie przyjęty wiek dla tej formacji skalnej to 1,070 miliona lat. Wyniki badań grupy RATE znajdują się w poniższej tabelce. Wyniki te różnią się znacznie od ogólnie przyjętego wieku 1,070 miliona lat. Szczególnie wart jest uwagi wiek całych próbek skalnych badanych izotopami potas ? argon: 841.5 miliona lat, podczas gdy izotopy samar ? neodym dają 1,379 milionów lat (różnica 537.5 miliona lat).
Izotopy Miliony lat Rodzaj danych
(cała skała lub oddzielne minerały wewnatrz skały)
Potas ? Argon 841.5 1. 11 próbek skalnych
665 do 1,053 2. Model wieków z pojedynczych całych skał.
Rubid ? Stront 1,007 1. Ziarna minerału magnetytowego z 7
próbek skalnych
1,055 2. 11 całych skał
1,060 3. 7 minerałów
4. Uprzednio opublikowany wiek oparty na 5 próbkach z całej skały
1,075 5. 12 minerałów
Ołów ? ołów 1,250 1. 11 całych skał
1,327 2. 6 minerałów
Samar ? Neodym 1,330 1. 8 minerałó